Tax 2013

When people live a good life for a long period of time, it's very difficult for them to go back to where it all started. In 2009, when Obama enacted a “holiday” on the payroll tax deduction from employees’ paychecks, dropping the rate from 6.2 percent to 4.2 percent. Since then, we all had enjoyed bigger paychecks, and more money in our pockets. However, the tax relief has just come to an end, and when it finally does, people tend to forget and become surprise, or even upset about it. And the solution for the smaller paycheck in 2013? Spend less. Make more. Save even more. The "holiday" is over.

หลังจากที่ไม่ได้เขียนบันทึกมานาน วันนี้มีเวลาว่างนิดหน่อยในขณะที่ดารินกำลังหลับอยู่และภาคินยังไม่กลับจากวัด เลยมีโอกาสเข้ามาลงบันทึกเพิ่มอีกสักนิด

ดารินเพิ่งกลับมาจากเมืองไทย ยังปรับเวลาไม่ได้ เมื่อคืนตื่นมาตั้งแต่ตีสอง ภาคินก็กำลังฝึกฝนอย่างหนักกับการพูดภาษาอังกฤษ

(หนึ่งเดือนให้หลัง)
ภาคินพูดภาษาอังกฤษคล่องปรื๋อ แต่จะพูดเฉพาะภาษาไทยเวลาอยู่บ้าน  เมื่อคืนก่อนภาคินต่อยดาริน (เห็นกับตา) เพราะดารินกระโดดจากเตียงแล้วล้มไปกระแทกภาคิน  ด้วยเหตุนี้ ภาคินกับดารินเลยโดนปาป๊าตีไปกันคนละที ปาป๊าโกรธมากที่ภาคินลงมือกับน้องโดยที่ยังไม่รู้ว่าน้องตั้งใจหรือไม่ และไม่ยอมพูดกันดีๆ ก่อนที่จะลงมือ  ปาป๊าอธิบายให้ทั้งสองคนฟังก่อนว่าจะต้องทำโทษทั้งสองคนเพราะอะไร   ภาคินร้องไห้หลังจากโดนตี แต่ดารินหน้านิ่งๆ ไม่สะทกสะท้านต่อการโดนลงโทษ... เฮ้ออ

ใจหาย

ปีที่แล้วใจเสียเวลาไปส่งลูกที่โรงเรียนแล้วลูกร้องไห้ไม่หยุด กอดขาเราไว้ ไม่ปล่อยให้ไปไหน....
ปีนี้ใจหายเวลาไปส่งลูกที่โรงเรียนแล้วลูกแค่พูดว่า สวัสดีครับปาป๊า แล้วก็วิ่งเข้าไปโดยไม่หันกลับมามองเรา

ภาคินไปโรงเรียนเต็มวันแล้ว

วันนี้เป็นวันที่ภาคินอยู่โรงเรียนจนถึงเย็น ลองให้นอนกลางวันดู เมื่อคืนก่อนภาคินตื่นมาตอนตึ 3 เดินร้องไห้ออกมาจากห้องนอนเพื่อบอกปาป๊าว่า "ภาคินไม่อยากไปโรงเรียนๆ" ซ้ำไปซ้ำมา จนปาป๊าให้กินนมหลับไป ตื่นมาอีกทีตอนหกโมงเช้า เพื่อมาถามว่า "แม่แก๊ปอยู่ไหน ภาคินอยากอยู่กับแม่แก๊ป" เอากลับเข้าไปนอนอีกรอบ ก่อนที่ภาคินจะตื่นมาอีกทีตอนแปดโมงครึ่ง ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ไปโรงเรียนกัน

ไปถึงหน้าโรงเรียน ปาป๊าก็ถ่ายรูปเอาไว้หนึ่งรูป (ภาคินตาบวมๆ) แล้วก็พาภาคินเข้าไป ภาคินไม่รอช้าที่จะร้องโฮออกมาทันทีที่ย่างขาเข้าไป Mrs.Nora เข้ามาช่วยพาภาคินไป แล้วก็บอกว่าเค้าดีใจมากที่ภาคินมากอดลาเค้าก่อนกลับบ้านเมื่อวันก่อน (วันที่ไป BBQ กันที่ Frontierland Park) ภาคินเริ่มโอเคกับโรงเรียน เพราะพอ Mrs.Nora พาเดินไป ปาป๊าก็แอบดูอยู่ ก็เห็นภาคินนั่งเล่นอะไรไปกับคุณครู ไม่ร้องอะไร

ตอนบ่าย ป๊าโทรไปหาอาม่า ถามว่าไปรับหรือยัง (บอกอาม่าไปว่าจะให้ลองอยู่นอนที่โรงเรียนดู) อาม่าบอกว่ายังไม่ได้ไปเลย กำลังจะออกไป ตอนนั้นก็บ่ายสามโมงกว่าจะสี่โมงแล้วมั้ง ปาป๊าก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าจะไหวไหม พอกลับมาบ้าน อาม่าก็บอกว่าภาคินโอเค Mrs.Nora พาไปนอน (ภาคินเกาะติดเลย ไม่ยอมห่าง)

ปาป๊าดีใจนะ ที่ได้ใช้เวลาช่วงนี้อยู่กับลูกๆ เต็มที่ แม้ว่าจะต้องคอยตื่นมาอุ่นนมให้ตอนดึกๆ เตรียมของให้แต่เช้า ทำกับข้าวให้ทาน พาออกไปเล่นข้างนอก...​แต่อยากจะบอกว่าป๊ารู้สึกมีความสุขจริงๆ และเต็มใจที่ได้ทำทุกอย่าง และเป็นทุกอย่างให้กับลูก (ดารินด้วยนะคะ... เดี๋ยวปาป๊าจะต้องเขียนให้ดารินด้วย)

อ้อ ที่ปาป๊าเลือกเขียนภาษาไทยก็เพราะว่า สักวันหนึ่ง ทั้งดารินและภาคินจะอ่านภาษาไทยได้แม้ว่าจะโตในเมืองนอกก็ตาม I believe you both (Pakin and Daryn) will be able to read my stuff (in Thai) even though you grew up in the U.S.

Love you both always

ภาคินไปโรงเรียน Pakin in School

วันนี้เป็นวันแรกที่ภาคินไปโรงเรียน ไปส่งภาคินประมาณ 9 โมงครึ่ง อยู่กับเค้าแล้วก็จัดการเอกสาร เก็บของใช้ต่างๆ เรียบร้อยก็บอกลาว่า "ปาป๊าจะไปทำงานแล้วนะครับ"

ภาคินร้องไห้มาก กอดแขนแน่นเลย Elle บอกว่าไม่ต้องร่ำลานาน ให้บอกลาแล้วก็กอดลาเค้าหนึ่งทีแล้วก็ไปเลย เห็นลูกร้องไห้ครวญครางไม่อยากให้เราจากไป สงสารเค้าเหมือนกัน แต่ยังไงเค้าก็ต้องรู้ว่ามันไม่มีอะไรได้ดั่งใจตลอดไปหรอก

เดี๋ยวตอนบ่ายจะรีบกลับบ้าน อาม่าจะไปรับภาคินตอนบ่ายๆ หลังจากทานข้าวกลางวันเสร็จแล้ว อยากรู้จังเป็นยังไงบ้าง อยากจะรีบกลับบ้านไปกอด... แต่เป็นกอดเพราะได้เจอ ไม่ใช่กอดรำ่ลา (จนกว่าจะถึงวันอังคารหน้า)

อีกปีที่ผ่านไป

ปีที่ผ่านมานี้มีอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะมากมาย เริ่มด้วยน้องดารินที่เข้ามาสู่ครอบครัวของพวกเรา (เดือนเมษา) เราทั้งสี่คนพ่อแม่ลูกกลับเมืองไทยกันตอนสิ้นปี (ปาป๊าตามไปสามอาทิตย์หลังจากพวกเราไป) กลับเมืองไทยรอบนี้ ผมได้ไปเที่ยวสนุกหลายที่ ทั้งที่ สวนผึ้ง (ดูคอนเสิร์ตด้วย) ไปหัวหิน (พักที่รีเจนต์ชะอำ) ไปบางแสนกับคุณตา คุณยาย น้ากู้ด แม่แก๊ป น้องดาริน และ ปาป๊า (อ้อ พี่กุ้งด้วย)

อีกเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นตอนที่ไปปาร์คกับอากงอาม่า อืมม คือ อากงวิ่งจับไม่ทัน ภาคินวิ่งไล่เป็ดแต่ล้มหน้าผากฟาดกับพื้น กลายเป็นแผลอยู่กลางหน้าผาก ยังไม่รู้ว่ารอยมันจะหายไปไหม

แต่อีกสิ่งหนึ่งที่ต้องบันทึกไว้ คือ คุณตาเทพ ได้จากโลกนี้ไปแล้วในเดือนมกราคม

01/26/2010

ผมชอบแกล้ง Turbo เอารถไถไปไล่มัน มันก็เห่าเสียงดัง สนุกดี ช่วงนี้ นอนกลางวันหลังบ่าย ตื่นสามสี่โมง กลางคืนไม่นอนจนห้าทุ่ม เฮ้อออ นี่บ้านซานฟรานก็ยังไม่เสร็จ เห็นอากงว่าอีกเดือนนึง เพราะเอาช่างใหม่มาทำ ยาวครับงานนี้

อ้อ ลืมบอกว่าเวลาอาบน้ำ ผมจะต้องจับน้ำไหลให้ได้ เอิ๊ก ๆๆๆ ฟันขึ้นมาเป็นสี่ซี่แล้ว